قبل از ازدواج در یک رابطه از راه دور، فقط مدت رابطه را معیار قرار ندهید
روابط عاطفی از راه دور یا Long-Distance Relationships برای بسیاری از ایرانیانی که مهاجرت کردهاند یا در آستانه مهاجرت هستند، تجربهای آشناست. گاهی دو نفر ماهها یا حتی سالها از طریق پیام، تماس تلفنی و تماس تصویری با یکدیگر در ارتباطاند و در فواصل زمانی مشخص نیز یکدیگر را حضوری میبینند.
در چنین شرایطی، طبیعی است که بعد از چند سال احساس کنیم شناخت کاملی از طرف مقابل داریم. ممکن است با خودمان بگوییم:
«سه سال است با هم هستیم؛ دیگر چیزی نیست که از او ندانم.»
اما در تصمیمی مهم مانند ازدواج، یک سؤال اساسی وجود دارد:
آیا مدت زمان آشنایی، بهتنهایی نشاندهنده عمق شناخت ما از یکدیگر است؟
مدت رابطه با میزان تجربه مشترک یکی نیست
در یک رابطه از راه دور ممکن است دو نفر ساعتهای زیادی با یکدیگر صحبت کنند، از احساسات، نگرانیها، برنامههای آینده و حتی اختلافنظرهایشان بگویند. بنابراین نباید تصور کرد که این روابط الزاماً سطحی هستند یا شناخت واقعی در آنها شکل نمیگیرد.
با این حال، فاصله جغرافیایی میتواند فرصت مشاهده بعضی از جنبههای مهم زندگی مشترک را محدود کند.
شناخت برای ازدواج فقط از طریق گفتوگو شکل نمیگیرد؛ بخشی از آن زمانی ایجاد میشود که دو نفر در موقعیتهای واقعی زندگی کنار یکدیگر قرار میگیرند.
برای مثال:
وقتی اختلاف جدی ایجاد میشود، هرکدام چگونه تعارض را مدیریت میکنند؟
وقتی یکی از طرفین تحت فشار، خستگی یا استرس قرار دارد، رفتارش چگونه تغییر میکند؟
در تصمیمهای مالی، سبک خرجکردن، پسانداز و اولویتبندی آنها چقدر با یکدیگر سازگار است؟
وقتی خانوادهها وارد یک تصمیم میشوند، مرزهای رابطه چگونه حفظ میشود؟
مسئولیتهای روزمره چگونه تقسیم میشوند؟
وقتی برنامهها مطابق انتظار پیش نمیروند، هرکدام چقدر انعطافپذیر هستند؟
در مورد محل زندگی، شغل، مهاجرت، فرزندآوری و سبک زندگی آینده چقدر توافق واقعی وجود دارد؟
ممکن است یک زوج سه سال با یکدیگر در ارتباط باشند، اما هنوز فرصت محدودی برای تجربه بعضی از این موقعیتها داشته باشند.
بنابراین، سه سال ارتباط عاطفی لزوماً معادل سه سال تجربه زندگی در کنار یکدیگر نیست.
بخشهای ناشناخته رابطه را با حدس پر نکنیم
یکی از نکات مهم در روابط از راه دور این است که گاهی درباره جنبههایی از طرف مقابل که هنوز تجربه نکردهایم، بر اساس اطلاعات محدود نتیجهگیری میکنیم.
برای مثال ممکن است با خودمان فکر کنیم:
«اگر روزی اختلاف جدی داشته باشیم، حتماً میتوانیم منطقی حلش کنیم.»
یا:
«اگر خانوادهها مخالفت کنند، مطمئنم طرف من را میگیرد.»
این برداشتها ممکن است درست باشند؛ اما تا زمانی که رابطه در موقعیت مشابهی قرار نگرفته، بخشی از آنها همچنان پیشبینی هستند، نه تجربه.
این موضوع به معنای غیرواقعی بودن عشق یا صمیمیت در روابط از راه دور نیست. احساسات دو نفر میتواند کاملاً عمیق و واقعی باشد، اما واقعی بودن احساس، بهتنهایی به معنای کامل بودن اطلاعات لازم برای تصمیم ازدواج نیست.
قبل از ازدواج چه چیزی را بررسی کنیم؟
اگر در یک رابطه از راه دور هستید و به ازدواج فکر میکنید، بهجای تمرکز صرف بر این سؤال که:
«چند سال است که با هم هستیم؟»
سؤال دقیقتری از خودتان بپرسید:
«در این مدت، چقدر فرصت داشتهایم یکدیگر را در موقعیتهای واقعی، متفاوت و گاهی دشوار زندگی تجربه کنیم؟»
به تاریخچه رابطه نگاه کنید. ببینید در مواجهه با اختلاف، فشار روانی، تصمیمهای مهم، مسائل مالی، خانوادهها، مسئولیتپذیری، تغییر برنامهها و ابهام درباره آینده، چه الگوهایی میان شما تکرار شده است.
همچنین پیش از ازدواج، درباره موضوعاتی که هنوز فرصت تجربه عملی آنها را نداشتهاید، گفتوگوهای روشن و جزئی داشته باشید. بهجای سؤالهای کلی مانند «بعداً با خانوادهها مشکلی نداریم، نه؟»، درباره موقعیتهای مشخص صحبت کنید: اگر خانواده یکی از شما با یک تصمیم مشترک مخالفت کنند چه خواهید کرد؟ اگر یکی از شما برای کار مجبور به جابهجایی شود چه اتفاقی میافتد؟ اگر شرایط مالی تغییر کند، اولویتهایتان چه خواهد بود؟
هرچه گفتوگو از پاسخهای کلی به سمت سناریوهای واقعی و رفتارهای قابل مشاهده حرکت کند، شناخت حاصل از آن نیز برای تصمیمگیری مفیدتر خواهد بود.
رابطه از راه دور لزوماً رابطه نامناسبی برای ازدواج نیست
فاصله جغرافیایی بهخودیخود نشانه ناسالم بودن رابطه یا نامناسب بودن آن برای ازدواج نیست. بسیاری از زوجها میتوانند در چنین شرایطی صمیمیت، اعتماد و تعهد قابلتوجهی ایجاد کنند.
مسئله اصلی این است که هنگام تصمیم برای ازدواج، مدت رابطه را با میزان شناخت اشتباه نگیریم.
ممکن است رابطهای کوتاهتر، تجربههای مشترک متنوع و اطلاعات بیشتری برای تصمیمگیری فراهم کرده باشد؛ در مقابل، ممکن است رابطهای چندساله هنوز در بعضی حوزههای اساسی زندگی مشترک آزموده نشده باشد.
بنابراین پیش از یک تصمیم جدی، علاوه بر احساس علاقه و تعهد، لازم است از خودمان بپرسیم:
«آیا من فقط این فرد را در گفتوگوها و ملاقاتها میشناسم، یا فرصت داشتهام شیوه مواجهه او با واقعیتهای زندگی را هم ببینم؟»
در روابط از راه دور، هدف این نیست که به احساسات خود شک کنیم؛ هدف این است که فاصله میان آنچه درباره یکدیگر میدانیم و آنچه هنوز فقط تصور میکنیم را بهتر بشناسیم.
گاهی همین تمایز میتواند به تصمیمی آگاهانهتر درباره آینده رابطه و ازدواج کمک کند.
