بیشتر زوجهایی که به من مراجعه میکنند فکر میکنند مشکلشان «موضوع» دعواهاست: ظرفها، مهمانی، پول، خانوادهٔ همسر. بعد از چند جلسه معمولاً میبینیم موضوعها عوض میشوند ولی شکل دعوا همیشه یکی است: یکی پیش میآید و دیگری عقب میکشد.
چرخهای که هر دو را خسته میکند
در ادبیات زوجدرمانی به این الگو «تعقیب و گریز» میگویند. تعقیبکننده از سکوت میترسد و با سؤال و اعتراض دنبال اتصال است؛ گریزکننده از دعوا میترسد و با کوتاهجواب دادن و رفتن به اتاق دیگر دنبال آرامش. هرچه یکی بیشتر تعقیب میکند، دیگری بیشتر میگریزد — و هر دو تنهاتر میشوند.
مهاجرت این چرخه را تندتر میکند: دور از خانواده و دوستان، همسرت تنها منبع اتصال توست و هر فاصلهای بزرگتر دیده میشود. خبر خوب این است که چرخه، نه آدمها، مشکل است — و چرخه را میشود عوض کرد. قدم اول، دیدن آن در لحظه است: «الان داریم همان بازی همیشگی را میکنیم.»